Թուրքիայի արտաքին գործերի նախարար Հաքան Ֆիդանը զգուշացրեց, որ Իսրայելը կարող է իր ռազմավարական ուշադրությունը կենտրոնացնել Թուրքիային որպես իր հաջորդ տարածաշրջանային մրցակից ներկայացնելու վրա՝ Իրանից հետո, նշելով, որ Իսրայելի քաղաքականությունը ավելի ու ավելի է կախված արտաքին թշնամիներին նույնականացնելուց։
Երկուշաբթի օրը «Anadolu» լրատվական գործակալության հետ զրույցում Ֆիդանը անդրադարձավ Անկարայի գնահատականին Իսրայելի տարածաշրջանային դիրքորոշման փոփոխության վերաբերյալ։
«Իրանից հետո Իսրայելը չի կարող ապրել առանց թշնամիների։ Մենք տեսնում ենք, որ այն ձգտում է Թուրքիան հայտարարել իր նոր թշնամի», - ասաց նախարար Ֆիդանը։
Ֆիդանը կոչ արեց Մերձավոր Արևելքի երկրներին հավատարիմ մնալ ինքնիշխանության, տարածքային ամբողջականության և ազգային անվտանգության փոխադարձ հարգանքի վրա հիմնված տարածաշրջանային անվտանգության պաշտոնական շրջանակին. նա պնդեց, որ նման համաձայնագիրն անհրաժեշտ է տարածաշրջանում երկարաժամկետ հարաբերությունները կայունացնելու համար։
Լիբանանում մենք տեսնում ենք ծանոթ պատկեր Գազայից
Նախարարը նշեց, որ Իսրայելը Լիբանանում ռազմական գործողություններ է իրականացնում, որոնք նման են Գազայում իր հարձակումներին։ Նախարարը տների և ենթակառուցվածքների լայնածավալ ոչնչացումը ներկայացրեց որպես այն բանի մի մաս, ինչը նա անվանեց «տարածքը բնակչության դատարկելու արշավ»։
Սիրիայի վերաբերյալ Ֆիդանը նշեց, որ Իսրայելի հարձակումները այնտեղ «մեծ խնդրահարույց տարածք» են և «լուրջ ռիսկ» են ներկայացնում Թուրքիայի համար։ Իսրայելի ներկայիս չափավորությունը կապված է Իրանի հետ հակամարտության վրա կենտրոնանալու հետ, բայց դա կարող է երկար չտևել։
Ավելի լայն դիվանագիտության համատեքստում նախարարն ասաց, որ Իրանը և ԱՄՆ-ն «անկեղծ» են թվում հրադադարի գործընթացը պահպանելու հարցում, բայց զգուշացրեց, որ արտաքին գործիչները դեռ կարող են խաթարել առաջընթացը։
Ֆիդանը նաև վերահաստատեց Թուրքիայի աջակցությունը Հորմուզի նեղուցի խաղաղ վերաբացմանը. նա ընդգծեց, որ զինված միջամտությունը զգալի ռիսկեր է պարունակում, և որ անխափան ծովային նավարկությունը համաշխարհային անհրաժեշտություն է։
ՆԱՏՕ-ի վերաբերյալ Ֆիդանը նշեց, որ 2026 թվականի հուլիսի 7-8-ը Անկարայում կայանալիք գագաթնաժողովը կարող է լինել դաշինքի պատմության ամենակարևոր գագաթնաժողովներից մեկը և հնարավորություն տալ ՆԱՏՕ-ԱՄՆ հարաբերությունները հետագայում կառուցելու։
