Գազա քաղաքի մթին նկուղում, որտեղ Նուր Աբու Հասիրան և իր երեք դուստրերը ապաստան են գտել, պայթյունները ցնցում են պատերը։
Նրանք շատ բան չեն կարող տեսնել փոքր, բարձրացված պատուհանից։ Բայց եթե անօդաչու սարքերի բզզոցն ու օդային հարվածների ձայները որևէ բան են ասում, ապա իսրայելական ուժերը մոտենում են։
Չնայած Իսրայելի նախազգուշացումներին՝ Աբու Հասիրան մնում է տեղում։ Նա ծանր վնասվածքներ է ստացել ոտքերին՝ պատերազմի սկզբում իր տունը ոչնչացրած օդային հարվածից։ Ինչպես շատերը Գազայի ավերված տարածքում, նա չի կարող գտնել այն 2,000 դոլարը, որը, ըստ նրա, անհրաժեշտ է Գազայի հարավ տեղափոխվելու և տեղահանվածների ճամբարում վրան տեղադրելու համար։
Մինչ Գազա քաղաքի բնակիչների մեծ մասը պատերազմի 23 ամիսների ընթացքում որոշ ժամանակով տեղափոխվել է հարավ, Աբու Հասիրան հիմնականում անկողնային վիճակում է եղել՝ բացառությամբ այն 11 դեպքերի, երբ ստիպված է եղել տեղափոխվել քաղաքի ներսում՝ իսրայելական հարձակումներից փրկվելու համար։
Նրա ամուսինը գտնվում է իսրայելական բանտում, իսկ ինքը և իր փոքրիկ աղջիկները՝ Ջուրին, Մարիան և Մահան, Գազա քաղաքում մնացած հարյուր հազարավոր պաղեստինցիներից են, որտեղ մինչ պատերազմը մեկ միլիոն բնակիչ կար։
«Կարծես սպասում ենք մահվան, ես այլևս շատ չեմ մտածում դրա մասին»,- գրել է Աբու Հասիրան հաղորդագրության մեջ։
Իսրայելը հայտարարում է, որ իր գործողությունները նպատակ ունեն ոչնչացնել Համասը և ազատել պատանդներին, որոնք վերցվել են պատերազմի սկզբում։
Նրանք պնդում են, որ քայլեր են ձեռնարկում քաղաքացիական անձանց վնասը նվազեցնելու համար։
Եթե Աբու Հասիրայի ընտանիքը կարողանար տեղափոխվել հարավ, նրանց խնդիրները չէին ավարտվի։
«Ես վախենում եմ վրանում ապրել իմ աղջիկների հետ։ Վախենում եմ, որ ձմռանը կխեղդվենք։ Վախենում եմ միջատներից։ Ինչպե՞ս ջուր կգտնենք»,- ասում է նա։
Նրանց տունը ավերվել է օդային հարվածից։
Պատերազմից ութ ամիս առաջ Աբու Հասիրան և իր ընտանիքը տեղափոխվել էին Գազա քաղաքի բնակարան։ Նա աշխատում էր որպես բժշկական լաբորատորիայի տեխնիկ։ Նրա ամուսինը՝ Ռաեդը, լրագրող էր՝ աշխատելով մի լրատվամիջոցում, որը կասկածվում էր Համասի հետ կապեր ունենալու մեջ։
Աբու Հասիրան ասում է, որ իր ամուսինը Համասի անդամ չէր։
Նրանց ավագ դուստրը՝ Ջուրին, տարրական դպրոցում էր սովորում։ Մարիան պատրաստվում էր մանկապարտեզ գնալ։ Մահան դեռ նորածին էր։
«Մենք աշխատել և խնայել ենք 10 տարի, որպեսզի ունենանք հարմարավետ, գեղեցիկ տուն՝ մեր երազանքի տունը։ Հիմա այն չկա»,- ասում է նա։
2023 թվականի հոկտեմբերի 7-ին պաղեստինյան դիմադրության մարտիկների հարձակման հետևանքով Իսրայելը սկսեց իր արշավը՝ ծանր օդային հարվածներով և ցամաքային ներխուժմամբ։
Դեկտեմբերին Աբու Հասիրայի բնակարանը հարվածի ենթարկվեց։ Պայթյունը փլուզեց բետոնե սյունը, որը նրան ճնշեց փլատակների տակ՝ կոտրելով նրա ուսերը, մեջքն ու ոտքերը և նրան կոմայի մեջ գցելով։
Նրա դուստրերն էլ հայտնվեցին փլատակների տակ, բայց բոլորը ողջ մնացին։
Իսրայելական զորքերը ներխուժեցին հիվանդանոց, որտեղ Աբու Հասիրան ուշքի եկավ։
Նրա դուստրը՝ Մարիան, կողքին էր՝ գանգի կոտրվածքով։
Իսրայելական ուժերը մեղադրում էին Համասին՝ հիվանդանոցում թաքնվելու մեջ։
Շարունակական հարձակումների պատճառով Աբու Հասիրան ստիպված էր տեղափոխվել տարբեր վայրեր՝ իր ընտանիքի հետ։
