«Ոչ մի այլ երկիր» վավերագրական ֆիլմը, որը ստեղծվել է պաղեստինա-իսրայելական կոլեկտիվի կողմից, կիրակի օրը արժանացավ Օսկարի «Լավագույն վավերագրական ֆիլմ» անվանակարգում՝ միջազգային ուշադրություն գրավելով իսրայելցի բնակիչների և զինված ուժերի կողմից Պաղեստինի հողերի նկատմամբ կիրառվող բռնությունների և ավերածությունների վրա։
Ֆիլմը արդեն մեծ ճանաչում էր ստացել՝ անցյալ տարի Գերմանիայում կայացած 74-րդ Բեռլինալեում հաղթելով «Լավագույն վավերագրական ֆիլմ» մրցանակը։ Այն նաև արժանացել է «Պանորամա հանդիսատեսի մրցանակին», որի շրջանակներում հեղինակները ստացել են 40,000 եվրո դրամական պարգև գերմանական RBB հեռարձակողից։
Հինգ տարի շարունակ պաղեստինցի ակտիվիստ Բասել Ադրան փաստագրել է Մասաֆեր Յաթայում իր համայնքի ավերածությունները իսրայելական օկուպացիայի ներքո՝ անսպասելի դաշինք կազմելով իսրայելցի լրագրող Յուվալ Աբրահամի հետ, ով փորձում էր աջակցել նրա գործին։
2024 թվականի փետրվարի 25-ին, իր ընդունման խոսքում, համառեժիսոր Յուվալ Աբրահամը ընդգծեց իրենց միջև առկա խորը անհավասարությունները. «Մենք ապրում ենք մի ռեժիմում, որտեղ ես ազատ եմ քաղաքացիական օրենքների ներքո, իսկ Բասելը՝ ռազմական օրենքների, որոնք ավերում են նրա կյանքը և որոնց նա չի կարող վերահսկել։ Կա այլ ուղի՝ քաղաքական լուծում առանց էթնիկական գերակայության՝ երկու ժողովուրդների ազգային իրավունքներով»։
Ադրան իր խոսքում կոչ արեց Գերմանիային փոխել իր քաղաքականությունը Իսրայելի և Գազայի նկատմամբ՝ նշելով. «Ես այստեղ եմ՝ տոնելով այս մրցանակը, բայց դժվար է տոնել, երբ Գազայում տասնյակ հազարավոր մարդիկ սպանվում են Իսրայելի կողմից։ Քանի որ ես Բեռլինում եմ, խնդրում եմ Գերմանիայից մեկ բան՝ հարգել ՄԱԿ-ի կոչերը և դադարեցնել զենքի մատակարարումը Իսրայելին»։
Բացի իրենց կինեմատոգրաֆիական հաջողություններից, Ադրան և Աբրահամը անցյալ տարի Ֆրանսիայում արժանացել են Աննա Պոլիտկովսկայա-Արման Սոլդին լրագրողական խիզախության մրցանակին։
IMDb-ի տվյալներով՝ «Ոչ մի այլ երկիր» ֆիլմը արդեն հաղթել է 68 մրցանակ և ստացել 32 անվանակարգ, ներառյալ Եվրոպական կինոմրցանակներ, BAFTA մրցանակներ և Բելֆաստի կինոփառատոն։
Ֆիլմը ներկայացնում է Իսրայելի կողմից պաղեստինցիների նկատմամբ ճնշումների անխառն և անկեղծ պատկերը՝ համադրելով ավերված տների կադրեր, անձնական արխիվներ, լրատվական տեսանյութեր և երկխոսություններ իսրայելցիների և պաղեստինցիների միջև։
Ֆիլմը ցույց է տալիս, թե ինչպես իսրայելական զինվորները ավերում են պաղեստինյան համայնքները՝ որպես սովորական գործողություն, ինչպես նաև, թե ինչպես զինված բնակիչները, պետական աջակցությամբ, կազմակերպված կերպով արմատախիլ են անում պաղեստինյան համայնքները։
Հինգ տարվա ընթացքում նկարահանված «Ոչ մի այլ երկիր» ֆիլմը տալիս է օկուպացիայի ներքո ապրելու անմիջական պատկեր։
Դիտողները ականատես են լինում, թե ինչպես իսրայելական ուժերը ցեմենտով լցնում են պաղեստինյան ջրհորները՝ թույլտվության բացակայության պատրվակով, կտրում ջրատար խողովակները և քանդում դպրոցները։
Ֆիլմը բացահայտում է իսրայելական բանակի անօրինական ավերածությունները, պաղեստինցիների առօրյա պայքարը և նրանց դիմադրությունը բռնության դեմ։
Միևնույն ժամանակ, այն ուսումնասիրում է Ադրայի և Աբրահամի միջև անսպասելի բարեկամությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես խաղաղ համակեցությունը կարող է հնարավոր լինել ապագայում։
Չնայած «Ոչ մի այլ երկիր» ֆիլմը Օսկարի համար առաջադրված վավերագրական ֆիլմերի շարքում ամենաշատ եկամուտ ապահովածն է, այն դժվարություններ է ունեցել ԱՄՆ-ում տարածման հարցում։ Խոշոր ստուդիաները և հոսքային հարթակները հրաժարվել են այն ցուցադրել, և ոչ մի տարածող ընկերություն չի համաձայնել ֆիլմը ցուցադրել ամբողջ երկրում։
Համառեժիսոր Յուվալ Աբրահամը «Նյու Յորք Թայմս»-ին փետրվարի 19-ին ասել է, որ շատ մարդիկ ԱՄՆ-ում հարցնում են, թե որտեղ կարող են դիտել ֆիլմը։
Ի պատասխան, ֆիլմի հեղինակները որոշել են ինքնուրույն կազմակերպել անկախ թատերական ցուցադրություն՝ մոտ 100 կինոթատրոններում ամբողջ երկրում։
Սա տեղի է ունենում այն ժամանակ, երբ պաղեստինյան պատմությունները ավելի ու ավելի են դուրս մղվում ԱՄՆ-ի լրատվամիջոցներից։
Անցյալ տարի Netflix-ը իր արխիվից հեռացրեց 24 պաղեստինյան ֆիլմ՝ դիտավորյալ ճնշելով պաղեստինյան ձայները։
«Ոչ մի այլ երկիր» ֆիլմի հաջողությունը տեղի է ունենում իսրայելական ռազմական բռնությունների աճի ֆոնին՝ օկուպացված Արևմտյան ափում։
Գազայի հրադադարից հետո իսրայելական ուժերը սպանել են տասնյակ պաղեստինցիների Արևմտյան ափում և տեղահանել ավելի քան 40,000 մարդու։
Արևմտյան ափը, որը բնակեցված է մոտ երեք միլիոն պաղեստինցիներով և ավելի քան 500,000 իսրայելցի բնակիչներով, վերջին տարիներին դարձել է բնակավայրերի արագ ընդլայնման վայրը, հատկապես Իսրայելի վարչապետ Բենիամին Նեթանյահուի օրոք։
Չնայած 1993 թվականի Օսլոյի համաձայնագրերը կոչ էին անում դադարեցնել բնակավայրերի կառուցումը, որը համարվում է անօրինական միջազգային օրենքի համաձայն, հաջորդող իսրայելական կառավարությունները շարունակել են կառուցել՝ էլ ավելի հեռացնելով երկու պետությունների լուծման հեռանկարը։
Վերջին տարիներին բնակավայրերի ընդլայնումը արագացել է, հատկապես Դոնալդ Թրամփի 2017 թվականին պաշտոնավարման ժամանակ։
Այդ ժամանակից ի վեր իսրայելական իշխանությունները հայտարարել են նոր բնակավայրերի կառուցման ծրագրեր՝ ամրապնդելով օկուպացիան և պաղեստինյան պետության հեռանկարը դարձնելով ավելի հեռավոր։
