1897 թվականին Կրետեի խնդրի շուրջ լարվածությունը Օսմանյան կայսրությունը և Հունաստանը հասցրին պատերազմի շեմին։ Հենվելով եվրոպական պետությունների աջակցության վրա՝ Հունաստանը վարեց դեպի օսմանյան տարածք էքսպանսիայի քաղաքականություն։ Հատկապես Կրետե և Թեսալիայի շրջաններում իրականացված գործունեությունը մեծացրել է լարվածությունը երկու երկրների միջև:
1897 թվականի ապրիլին հունական զորքերը հատեցին օսմանյան սահմանը և անցան գրոհի։ Այնուհետև Օսմանյան կայսրությունը պատերազմ հայտարարեց և իր բանակը մոբիլիզացրեց Էդհեմ փաշայի հրամանատարությամբ։ Օսմանյան բանակը ջախջախեց հունական զորքերին այնպիսի ճակատներում, ինչպիսիք են Չաթալչան, Ենիշեհիրը, Դյոմեքը և Յանյաը։ Հունական բանակի անսպասելի արագ նահանջը մղեց եվրոպական տերություններին գործողությունների:
Եվրոպական պետությունների միջնորդությամբ սկսված բանակցությունների արդյունքում 1897 թվականի դեկտեմբերի 4-ին կնքվեց խաղաղության պայմանագիր։ Պայմանագրի համաձայն՝ Հունաստանը համաձայնեց Օսմանյան կայսրությանը պատերազմի փոխհատուցում վճարել։ Թեսալիան, որը օսմանյան բանակը գրավել էր պատերազմի ժամանակ, որոշ փոքր սահմանային փոփոխություններով վերադարձվեց Հունաստանին։
1897 թվականի օսմանա-հունական պատերազմը պատմության մեջ մտավ որպես Օսմանյան կայսրության վերջին ռազմական հաղթանակներից մեկը։ Սակայն այս պատերազմը բացահայտեց նաև Օսմանյան կայսրության առջև ծառացած դժվարությունները և եվրոպական պետությունների միջամտությունները։ Թուրքիայի և Հունաստանի հարաբերություններում այսօր էլ շարունակում են կարևոր տեղ զբաղեցնել Էգեյան ծովի և կղզու հիմնախնդիրները։
