Հաքան Ֆիդանը կոչ է անում մարել Մերձավոր Արևելքում տիրող կրակը և հասնել տևական խաղաղության

Թուրքիայի արտաքին գործերի նախարար Հաքան Ֆիդանը, ուրբաթ օրը Անթալիայի դիվանագիտական ​​ֆորումում ելույթ ունենալով, անդրադարձավ ապրիլի 8-ին ԱՄՆ-ի և Իրանի միջև կնքված 14-օրյա հրադադարին և Վաշինգտոն-Թեհրան բանակցությունները վերսկսելու ջանքերին՝ Իսլամաբադում առաջին փուլի ձախողումից հետո, ասելով, որ անկեղծորեն հույս ունի հրադադարի լիարժեք իրականացման և գործընթացի՝ կայուն խաղաղության հասնելու համար։

Նշելով, որ աշխարհը բախվում է բազմաչափ սպառնալիքների, որոնք ամեն օր միմյանց են ակտիվացնում, Ֆիդանը ասել է. «Անորոշությունն ու ճգնաժամն այժմ դարձել են մեր դարաշրջանի որոշիչ բնութագրիչները»։

Հիշեցնելով, որ անցյալ տարվա թեման կենտրոնացած էր Ղազայում շարունակվող ցեղասպանության և դրա աշխարհի վրա ազդեցության վրա, Ֆիդանը նշել է, որ այս տարվա թեման Իրանում պատերազմն է և դրա հետևանքները աշխարհի համար։

«Միջազգային համակարգին հասցված խորը վնասը և շարունակվող սրացումը մեր տարածաշրջանը կանգնեցրել են վերջին պատմության ամենալուրջ մարտահրավերներից մեկի առջև։ Այս գործընթացում մարդկությունը կրկին, ծանր գնով, սովորել է, որ պատերազմում հաղթողներ չկան։ Անկասկած, այս պատերազմից կան պատմական դասեր, որոնք պետք է քաղվեն բոլոր կողմերից, առաջին հերթին՝ տարածաշրջանի երկրներից», - հավելել է նա։

Գովաբանելով ԱՄՆ-Իսրայել և Իրան միջև երկշաբաթյա հրադադարին նպաստածներին, մասնավորապես՝ Պակիստանի վարչապետ Շահբազ Շարիֆին, Ֆիդանը ընդգծել է, որ պատերազմի արմատական ​​պատճառը չպետք է անտեսվի։

Նշելով Իսրայելի էքսպանսիոնիզմի «ուղղակի» սպառնալիքը աշխարհի համար, որը բխում է Ղազայում սկսված ցեղասպանությունից, Ֆիդանը կոչ է արել «նրանց, ովքեր ցանկանում են երկարատև խաղաղություն թե՛ տարածաշրջանում, թե՛ դրանից դուրս» կանգնեցնել Իսրայելին։

Նա ընդգծեց, որ միջազգային հանրությունը պատերազմը դադարեցնելու իր ջանքերում ցուցաբերել է հազվագյուտ կոնսենսուս։

«Մենք պետք է ամեն ջանք գործադրենք՝ նման արժեքավոր հնարավորությունն օգտագործելու երկխոսության և դիվանագիտության օգտին։ Իրոք, այս մոտեցումն է ընկած Անթալիայի դիվանագիտական ​​ֆորումի հիմքում՝ դիվանագիտությունը կրկին աշխատեցնել», - ասաց նա։

«Մեր ընկալմամբ, դիվանագիտությունը կրակը մարելու կամքն է, նախքան դրա հետագա տարածումը։ Դա խզված կապերը համբերատար վերականգնելու ունակությունն է։ Դա քաջությունն է՝ կանխելու թշնամանքի մահացու դառնալը։ Դա համատեղ ապագայի համար ընդհանուր հիմքը պահպանելու և ընդլայնելու արվեստն է։ Այլ կերպ ասած, դիվանագիտությունը ձևավորում է վաղվա օրը»։

Ֆիդանը նշեց, որ ապագայի ձևավորումը հիմնված է երկու հիմնական սյուների վրա։

Առաջին հենասյունը գլոբալ ինստիտուցիոնալ բարեփոխումներն են։ Նա պնդում էր, որ միջազգային կառավարման համակարգը պետք է դառնա ավելի ներառական, թափանցիկ և հաշվետու։ Նա ընդգծեց, որ թույլ և ավելի ու ավելի անօրինական կառույցները չեն կարող կառավարել այսօրվա ճգնաժամերը, և որ անարդար միջազգային համակարգը ոչինչ չի անում, բացի հակամարտությունները հետաձգելուց և խորացնելուց։

Նա հավելեց, որ խաղաղության գործընթացները չպետք է թողնվեն խաթարող գործիչներին, և որ միջազգային հանրությունը պետք է ստանձնի բարոյական և քաղաքական համատեղ պատասխանատվություն։ Նա զգուշացրեց, որ համաշխարհային բարգավաճումը պետք է ավելի արդարացիորեն բաշխվի, և որ արհեստական ​​բանականությունը չպետք է դառնա գերիշխանության նոր գործիք մի քանի գործիչների ձեռքում։ Նա նշեց, որ մարդկությունը պետք է հավասարապես օգտվի տեխնոլոգիական առաջընթացից՝ առանց որևէ երկիր կամ տարածաշրջան անտեսելու։

Անդրադառնալով տարածաշրջանային մարտահրավերներին՝ Ֆիդանը նշեց, որ երկրորդ հենասյունը տարածաշրջանում երկարատև խաղաղություն և բարգավաճում ապահովելու ռազմավարական քայլերի ձեռնարկումն է։

Նա որպես միաժամանակյա ճգնաժամերի սրման նշաններ նշեց Ռուսաստան-Ուկրաինա պատերազմը, Իսրայելի ռազմական գործողությունները՝ Գազայից մինչև Սիրիա, Լիբանան և Իրան, ինչպես նաև Աֆրիկյան եղջյուրում և Սուդանում անկայունությունը։

Նա նշեց, որ Թուրքիան այն քիչ երկրներից մեկն է, որը կարող է վստահության հիման վրա խոսել բոլոր կողմերի հետ և միջնորդի դեր խաղալ։

Նա հավելեց, որ Թուրքիան խորապես հասկանում է այս ճգնաժամերի բեռը և հետևանքները և կշարունակի գործել տարածաշրջանի կայունության համար։

Նա ասաց, որ տարածաշրջանային կայուն կարգուկանոնը պահանջում է ինքնիշխանության և տարածքային ամբողջականության հարգանք, էթնիկ, մշակութային և դավանանքային բազմազանության ընդունում որպես միավորող ակտիվ, տարածաշրջանային անվտանգության ավելի ուժեղ համագործակցություն, ոչ պետական ​​​​գործիչների օգտագործման դադարեցում և Պաղեստինում երկու պետությունների լուծման ուղղությամբ առաջընթաց։

Նա ասաց, որ խորը ճգնաժամի ժամանակ ձեռնարկված համարձակ քայլերը հնարավոր են դարձնում կայուն խաղաղությունն ու կայունությունը։